تشخیص زودهنگام بیماری کلیوی دیابتی با استفاده از زیست‌نشانگرها

زمینه: نفروپاتی دیابتی از جدی‌ترین عوارض طولانی‌مدت مرتبط با دیابت است که تأثیر قابل‌توجهی بر نرخ ابتلا و مرگ‌ومیر دارد. اگرچه این بیماری در گذشته عمدتاً در بزرگسالان دیده می‌شد، اما اکنون بیماری کلیوی دیابتی (DKD) به یکی از عوامل اصلی عوارض کلیوی در کودکان در سراسر جهان تبدیل شده است. DKD در کودکان مبتلا به دیابت، به عنوان شاخص و پیش‌بینی‌کننده عوارض قلبی-عروقی و بیماری کلیوی مرحله نهایی (ESKD)، نگرانی‌های فزاینده‌ای ایجاد کرده است.

روش‌ها: این مطالعه به صورت یک مرور روایتی بر روی متون علمی با تمرکز بر زیست‌نشانگرهای نوظهور برای تشخیص زودهنگام بیماری کلیوی دیابتی در جمعیت کودکان و نوجوانان انجام شده است.

نتایج: به‌طور سنتی، میکروآلبومینوری (بررسی آلبومین در نمونه ادرار تصادفی) استاندارد طلایی برای شناسایی درگیری اولیه کلیه در بیماران دیابتی باقی مانده است. با این حال، شواهد رو به رشد نشان می‌دهد که آسیب لوله‌های کلیوی (Tubular injury) اغلب پیش از آسیب آشکار گلومرولی رخ می‌دهد، به‌ویژه در کودکان و نوجوانان. این موضوع ارزش بالقوه زیست‌نشانگرهای توبولار مانند NGAL و KIM-1 را برجسته می‌کند که ممکن است آسیب‌های تحت‌بالینی کلیه را پیش از ظهور آلبومینوری پایدار شناسایی کنند. زیست‌نشانگرهای نوظهور دیگر از جمله سیستاتین C، پروتئین متصل‌شونده به اسید چرب کبدی (L-FABP)، واسطه‌های التهابی و نشانگرهای متابولیک نیز می‌توانند به بهبود شناسایی زودهنگام و طبقه‌بندی خطر در DKD کمک کرده و مداخلات به‌موقع و استراتژی‌های پایش شخصی‌سازی‌شده را برای کودکان و نوجوانان دیابتی فراهم کنند.

نتیجه‌گیری: شناسایی زیست‌نشانگرهای جدید برای درگیری کلیوی در مراحل اولیه در جوانان دیابتی، می‌تواند به شکل چشمگیری استراتژی‌های تشخیص و درمان به‌موقع را ارتقا بخشد.

لینک مقاله در google scholar: 

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1002/hsr2.72211