سن تشخیص و عوامل تأخیر در درمان بیضه نزول‌نکرده

زمینه: بیضه نزول‌نکرده (UDT) شایع‌ترین ناهنجاری مادرزادی سیستم ادراری-تناسلی در پسران است که با خطرات طولانی‌مدت از جمله ناباروری (در موارد دوطرفه) و بدخیمی بیضه (در صورت عدم اصلاح به‌موقع) همراه است. دستورالعمل‌های بین‌المللی توصیه می‌کنند که ارجاع در ۶ ماهگی و اصلاح جراحی قبل از ۱۸ ماهگی انجام شود؛ با این حال، تأخیر در تشخیص و مدیریت همچنان در سراسر جهان شایع است. هدف این مطالعه، تعیین سن تشخیص UDT و شناسایی عوامل اجتماعی-دموگرافیک و پیرامون تولد مرتبط با تأخیر در تشخیص در یک بیمارستان فوق‌تخصصی کودکان در ایران بود.

روش‌ها: در این مطالعه مقطعی، ۷۰ بیمار مبتلا به UDT که طی یک سال به بیمارستان فوق‌تخصصی کودکان مراجعه کردند، وارد مطالعه شدند. داده‌ها با استفاده از یک پرسشنامه ساختاریافته که توسط مادران تکمیل شد، شامل متغیرهای دموگرافیک، پیرامون تولد و متغیرهای مادری جمع‌آوری گردید. تحلیل‌های آماری با استفاده از نرم‌افزار SPSS انجام شد.

نتایج: میانه سن تشخیص UDT ۲۹ ماه بود، در حالی که تقریباً نیمی از موارد در بدو تولد یا در دوره نوزادی شناسایی شده بودند. علی‌رغم تشخیص زودهنگام در بسیاری از بیماران، بخش قابل‌توجهی دیرتر از سن توصیه‌شده تشخیص داده شدند. در میان متغیرهای مورد بررسی، سن بالاتر مادر به‌طور معناداری با تأخیر در تشخیص مرتبط بود، در حالی که تحصیلات مادر، ترتیب تولد، نارس بودن نوزاد و محل سکونت همبستگی معناداری نشان ندادند.

نتیجه‌گیری: اگرچه بسیاری از کودکان مبتلا به UDT در مطالعه ما زود تشخیص داده شدند، اما تأخیرهای فراتر از سن توصیه‌شده برای مداخله همچنان شایع است. سن مادر به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده مهم برای تأخیر در تشخیص شناخته شد که ضرورت آموزش هدفمند والدین و غربالگری سیستماتیک در دوران نوزادی را تأکید می‌کند.

لینک مقاله در google scholar:

https://link.springer.com/article/10.1186/s12887-025-06484-w